Tarasowo i nie tylko ...

Zapomniałam się pochwalic ostatnim razem więc tym razem zaczynam od samego chwalenia się :)))
Udało mi się dosłownie przez przypadek już jakiś czas temu zaopatrzyc się w dwie stare walizki.
Przeszukiwałam wszystkie bazarki i pchle targi w poszukiwaniu takiej walizeczki chocby jednej sztuki a tu nic.
Naprawdę było ciężko , dosłownie marzenie ściętej głowy. Szukałam , pytałam po czym okazało się, że jest taka walizeczka u mojego dziadka w piwnicy. Jaka była moja radośc gdy dostałam to cudo. Dziadek nawet nie wiedział, że ją jeszcze ma, po czym po dokładnych porządkach w piwnicy stwierdził, że jest :)))

Stałam się szczęśliwą posiadaczką wspaniałej walizki w bardzo dobrym stanie ( ta na dole ), nie posiadałam się z radości, po czym po jakimś niedługim czasie dostałam telefon od taty, że i on znalazł takową walizeczkę u drugiego dziadziusia w piwnicy. Cudownie, lepiej się ułożyc nie mogło :))) Tak stałam się posiadaczką dwóch walizek o jakich marzyłam. Nawet nie przypuszczałam, że mam w rodzinie takie skarby, myślę, że trzeba wziąc się za gruntowne przeszukiwanie rodzinnych piwnic i strychów. Kto wie co tam na mnie czeka ? To tyle jeżeli chodzi o chwalenie się.
Czytając Wasze blogi i oglądając cudne zdjęcia strasznie, ale to strasznie podobały mi się jedne poduchy na fotele tarasowe. Cudne , tak słodkie i romantyczne aż nadawały temu kącikowi tarasowemu czy ogrodowemu taki bajeczny klimat dawnych lat kiedy to damy nosiły te słodkie parasolki.

Znowu zwitała mi w głowie pewna myśl. Wiedziałam gdzie mogę znależc tego typu poduchy. Udałam się tam bezzwłocznie. Rzeczywiście były, ale cena za 1 szt zwaliła mnie z nóg. Nie poddałam się. Kupiłam co trzeba, zważywszy na to, że materiał miałam w domu postanowiłam pokombinowac. Wyszperałam na strychu ukryte gdzieś stare poduchy na krzesła kuchenne jakie miałam kilka ładnych lat temu mieszkając jeszcze w bloku i postanowiłam uszyc sobie podobne pokrowce jakie sobie upatrzyłam.

Wyszło jak wyszło, odbiegają co prawda od oryginału ale i tak jestem zadowolona a kosztowało mnie to zakup kilku metrów bawełnianej koronki i trzy godziny pracy przy maszynie, więc uważam , że było warto.

Zostały już przetestowane i sprawdziły się. Jak bardziej się przyłożę i popracuję to może w przyszłym roku i mój kącik tarasowy będzie tak romantyczny jak na tamtym wspaniałym blogu.
Nie myślcie, że będę kopiowac , nie , nie zamierzam tego robic i nigdy nie robiłam po prostu niektóre zdjęcia są dla mnie inspiracją do swoich jakiś tam pomysłów, które staram się realizowac w mniejszym lub większym stopniu.

Zdjęciowo ...

Zanim zacznę pokazywac zdjęcia, chciałabym powiedziec jak powstały moje prace widoczne poniżej. Jakiś czas temu przewróciła mi się świeca na obrus. Możecie sobie wyobrazic jak to wyglądało. Prawie cały był zalany. Pomału próbowałam doprowadzic go do stanu sprzed zalania. Co mniejsze plamki udało się sprac, ale te największe pozostały tłuste wielkie plamiska i już. Nie powiem bo bardzo było mi go szkoda , więc postanowiłam nie wyrzucac. Wczoraj cosik mnie tknęło i powstało z odciętych skrawków obrusu to co widac poniżej czyli dwie zazdrostki i cosik na papier toaletowy. Proszę jednak potraktowac mnie ulgowo bo maszynę mam dopiero od kwietnia a nigdy wcześniej nie szyłam,  starałam się jak mogłam ale wiem, że są jeszcze braki.
Pierwsze były poszewki na poduszki do salonu z zasłon :) , które jakoś nigdzie mi nie pasowały. Materiał śliczny, wzór bajeczny, ale jakoś nie mogłam ich nigdzie dopasowac, więc powstały poszeweczki a teraz zazdrostki i to cosik na papier z obrusu :)))

A  to moje dwa pilnujące brytany :))) jakoś podchodzące zwierzątka nie bardzo się ich boją ( załączam obiecane kiedyś zdjęcia gości z  lasu, którzy się nie wstydzą i nie boją moich brytanów.

 

Słodkie lenistwo ...

Po wczorajszych zmaganiach ze szczotką, odkurzaczem, mopem i miotełką do kurzu ogarnęło mnie słodkie lenistwo. Wczoraj w ciągu dnia zrobiłam jeszcze to i owo włączając w to mój przedpokój ( małe zmiany widoczne na załączonym obrazku :) , ale późnym popołudniem zbuntował się mój organizm i opadłam całkowicie z sił. Wzięłam małą, zieloną, zimną buteleczkę chmielowego napoju i zaległam na tarasie na tyle skutecznie żeby mnie nawet końmi nie ruszyli.

Podniosłam się tylko by zrobic zdjęcie zachodzącego słońca.
Siedzieliśmy z mężem naprawdę do późna i praktycznie od samego rana znowu wyleguję się na tarasie. Obiadek zaliczony , kompocik truskawkowy jest, kawka i małe słodkie co nieco też jest, więc teraz siedzę i kompletnie nic nie robię. Jednym słowem odpoczywam i wam też tego życzę przy kończącym się już weekendzie.

Pomocy...

Nie wiem co się dzieje, ale od jakiegoś już czasu nie mogę zamieszczac komentarzy pod waszymi postami.
Wiem, że były jakieś problemy techniczne ale podobno już je usunęli.
Nie wiem czy to dotyczy tylko mnie czy może jest to większy problem.
Czytam wasze posty, odwiedzam wasze blogi ale co najmniej od trzech tygodni nie mogę nic napisac, jak chcę tylko zamieścic komentarz to wyrzuca mnie do ponownego logowania, ja się loguję i tak w kółko.
Czy to tylko u mnie jest problem???

Zmiany, zmianki, zmianeczki ...

Odkąd wiosna zawitała już tak na dobre nie mogę się opanowac :) mam tyle energi, że cały czas

cosik robię – zmieniam, przestawiam a to kupie jakiś gaget na jakimś pchlim targu i go przerabiam na swoją modłę, cały czas coś kombinuję a w między czasie zachaczam jeszcze o ogród :)

Jak to się mówi – jestem takim niespokojnym duchem i trudno mi usiedziec na miejscu a jak uda mi się na chwilkę to cały czas w głowie mi krążą różne pomysły, a jaka jest później satysfakcja jak cosik mi wyjdzie niespodziewanego lub efekt jest lepszy od zamierzonego, aż się sama buzia uśmiecha.

Gdzie niegdzie zmiany są naprawdę znikome ale czasem naprawdę szaleję.

Witrynka widoczna na zdjęciu nie zwracała zbytnio uwagi , ale ja już w sklepiku widziałam ją po naprawach, no a po naszym odrestaurowaniu wygląda jak na zdjęciu poniżej ( szkoda, że nie zrobiłam zdjęcia sprzed ), ale cóż tak jakoś samo wyszło. No i krzesło . Jest to maja pierwsza pobielona rzecz, wydaje mi się, że nie wyszło najgożej, ale to dopiero pierwszy raz ( też niestety nie mam zdjęcia sprzed malowania ) mam nadzieję,że później będzie już tylko lepiej i będę mogła się naprawdę pochwalic.

Załączam kilka fotek z sypialni bo tam chyba zaszło najwięcej zmian, ale ja się dopiero rozkręcam …… :)))

Ogrodowe zmagania ...

Strasznie długo mnie tu nie było.
Wierzcie mi jednak, że czas mi na to nie pozwalał, tyle razy siadałam by cosik napisac ale w rezultacie nic z tego nie wychodziło bo było zawsze coś….
Sama nie wiem od czego teraz zacząc… hmmm… szał ogródkowy praktycznie już zakończyłam czyli przycinanie, pielenie, sadzenie, grabienie i wszystkie inne czynności, które można robic w ogródku zakończyłam teraz tylko nawożę, podlewam i patrzę jak rośnie :)
Miło jest usiąśc sobie późnym popołuniem na wykończonym już tarasie i popatrzec na owoce swojej pracy, aż się sama buzia uśmiecha.

Miód mniszkowy – zrobiony, mogę odchaczyc go na mojej liście. Córa pomagała i to bardzo , nie mogę powiedziec bo sama się wyrywała do roboty więc we dwie chodziłyśmy zrywac, ona czyściła ze wszystkich żyjątek, które dobrowolnie nie chciały opuścic kwiatów a reszta pozostawała dla mnie.
Może nie jest tego dużo bo tylko 3 słoiki 1L, ale zawsze cosik.

Syrop sosnowy – zrobiony, też już go odchaczyłam na jesień na przeziębienia dla dzieciaków będzie jak znalazł , a że sosenek mam na około pod dostatkiem to zrywałam sobie młode pędy do woli :) ważne, że już jest.

W między czasie przy tych wszystkich robotach ogrodniczych udało mi wypatrzec kilkoro stworzeń które się kręcą bez krępacji :) na około mojego domu. Podchodzą pod samo ogrodzenie bez żadnego problemu a dwa psy, które ujadają jak oszalałe straszyły ich tylko przez jakiś czas.
Teraz pojawiają się co prawda coraz żadziej ale i psy już nie reagują tak alergicznie jak wcześniej :)
Wierzcie mi, że chętnie pokazałabym zdjęcia tych małych sarenek, zająców kończąc na jaszczurkach ale niestety aparat poległ ( a nówka sztuka – niestety już w naprawie ).
Mam dosłownie tylko kilka fotek pstrykniętych starym aparatem mojej pseudo ogrodowej roślinności, nie jest to nic szczególnego bo patrząc na wasze wspaniałe ogrody widzę jak wiele czeka mnie jeszcze pracy by choc w jakimś stopniu mój ogród wyglądał jak wasze, ale pocieszam się tym, że mieszkam tu dopiero od roku i zdążę jeszcze zrobic to co bym chciała. Dopiero w tym roku sadziłam wszystko bo wcześniej jeszcze przeszkadzało to czy tamto ( pozostałosci po budowie ) i być może dlatego moje roślinki niby
zazieleniły się szybciutko i bardzo ładnie, pączki to są już od jakiegoś czasu ( można zobaczyc na zdjęciu, wszystkie clematisy mają takie pączki ) ale się nie chcą jakoś rozwinąc, ale nic jestem cierpliwa i czekam…
Na razie pozdrawiam gorąco i mam nadzieję, że teraz pojawię się tu znacznie wcześniej :)

Przedwiośnie ...

Witam, po wczorajszym dniu kobiet życzę Wam dziewczyny dużo słoneczka i uśmiechu na waszych buziach :)))
U mnie bez większych zmian, z nową pracą sprawa cały czas w toku bo w starej jestem jeszcze na wypowiedzeniu, więc  muszę się w niej jeszcze pomęczyc.
Najważniejsze, że zaczyna do nas witac wiosna :))) opornie to idzie, ale już czuc zmianę w powietrzu, słoneczko codzień świeci no i te ptaki tak spiewają, że życ się chce.
Przez ostatni miesiąc chyba mnie dopadło przesilenie. Nic mi się nie chciało i wściekałam się o każdą głupotę aż sama nie mogłam z sobą wytrzymac, jednak najważniejsze, że przeszło i liczę na to, że nie wróci. Na szczęście domownicy byli baaaarrrrdzo wyrozumiali ;)
Na przełomie stycznia i lutego czmychnął nam Biszkopot, chyba i on poczuł nadchodzącą wiosnę i poszedł.....
Na nic zdało się jeżdżenie po okolicy i szukanie go. Przepdał jak kamień w wodę chocby wydawało się , że bernardyna łatwo jest znaleźc.
Porobiłam ogłoszenia, porozwieszałam po okolicy, troszkę też i w necie popisałam i nic słuch jakby zaginął.
Nadzieja mnie już opuściła gdy dostaliśmy telefon, że się znalazł w sąsiedniej wsi u miłej suczki.
To gałgan jeden wybrał się na dziewczyny, ale już jest. Jestem teraz czujniejsza i pilnuję go chyba bardziej niż dzieciaki :))) niestety pewnie do następnego razu.